True Stories IV


, , ,

In May 2013 I was in New York for a few days. The first morning I was there, I had breakfast at Gemma’s, the restaurant of the Bowery Hotel, in the very fashionable East Village. Next to me, and I mean next, as in 1 meter away, was Julie Delpy having breakfast with someone. I know it was her because a) I recognised her and b) outside the restaurant and in my vision range was a limo with her name on an A4 inside the windscreen. A short while later, she kissed the guy, winked at me, went out, got into the limo and disappeared. I thought “things are picking up a bit”.

Now, rewind a few hours. My first night in New York, I arrived from Los Angeles, got in a cab and gave the address to the cab driver to take me there. When we arrived, a porter of the very posh Bowery hotel, in a top hat, opened the door of the taxi for me to get out. I thought to myself: “this can’t be right”. I knew that because the hotel I had booked cost 32$ a night and I’ll be damned if anyone here can find a Manhattan hotel that costs less than $200 where a porter opens the door for you. I knew also that the other options I had anywhere in Manhattan were upwards of 200$ a night, so that was why I booked this excellent bargain. So, I asked the man “Is this the Bowery Whitehouse Hotel?” which, by the way, is at 340 Bowery, New York, NY 10012. Of course it wasn’t. This was the Bowery Hotel, 335 Bowery, New York, NY 10012. The porter smiled and pointed across the street, to a building with scaffoldings all over it. He said nothing. I got the hint. Got my suitcase, crossed the street, got in what would have been a hotel lobby if it wasn’t 100 sq.m. of almost empty space with 8 plastic chairs scattered around 2 metallic tables, a coffee vending machine and a cold drinks vending machine. There was also an enclosure which doubled as the reception, in which a generously sized 20-y-o was playing a game on the computer.

Full dialogue between me and him:

“Good evening. I have a reservation for 3 nights”

“It is 32$ a night, non refundable. Cash only”

“Don’t you want a name?”

“No. Passport”

I produced 100$ and passport – he gave me change and a key.

“Third floor. No guests”

“Thank you”

End of conversation, during which he did not raise his eyes to look at me even for a second.

I assumed that most things will be self explanatory, and to be honest, I feel a little like an idiot when at hotel receptions they explain to me that the towels are there and the tv remote is by the bed so I almost appreciated the ‘word economy’. Maybe I flatter myself but I always feel I am odds-on favourite to find what I need in a hotel room!

I went towards the only door in the room to what I assumed would be the lifts and turned out to be the stairs to all floors. The door doesn’t open. I try again. Nothing. I look around in case there is a button to press for the door to open. Nothing. I try again. After the 4th time, the silent receptionist, who can see me all this time, says:  “I need to buzz you in”. I look at him. He does nothing. I look at the door. Nothing. I look at him again, then the door, then suitcase. He says: “SO, do you want to go up?”. I thought he was pulling my leg but I thought, let’s not start a fight. “Yes, thank you”. He buzzes me in. I go up the stairs with the suitcase, no lifts, and look for the room. As I wonder around the rather chilled corridors of the 3rd floor, I realise that nowhere in the whole procedure of reading, booking, or talking about it was the word “room” used by the hotel or the receptionist. This was the reason:

IMG_1673 1

The hotel has what I can only describe as cubicles which do not have walls. They have painted wood and cardboard sides, a wooden frame for the wooden door and some metal bars on top so that you can’t get out of your cubicle and into the one next to yours. In addition to that, the cardboard ‘walls’, don’t go all the way down, there is a gap of about 10cm at floor level. That was more or less the case for the shared toilets too. Now. For those of you who don’t get it yet, this means that if the 3rd floor is cold, your cubicle is also cold. As it happened, the 3rd floor also had the windows open for better ventilation! (I asked!). Downtown Manhattan on that night was 11 degrees. Great. If the floor has the lights on, your room has lights on. The floor HAS the lights on, as people come and go all night, it is a bloody hotel, right? Right. Well, I was jetlagged, it was about midnight, I was tired, I thought “I’ll sleep tonight and see what I do tomorrow”. Yeap. At about 1.00 in the morning, I hear footsteps for the umpteenth time that night, but this time they came to the cubicle next to mine. This was not like all the other footsteps, as there was also talking. They both got in the cubicle next to mine, which I thought was a bit cheeky considering the “no guests” policy of the hotel. Then I thought, “maybe they have a double room”. They didn’t. It was a gay couple who were out in the town drinking before coming up. They were both drunk, but one of them was sober enough to keep telling the other to be more quiet, which, of course, wasn’t gonna happen. The plot unfolded rather quickly. The more sober one was the ‘legal occupant’ of the cubicle. The other, the eager one, was asking him to stay the night with him promising that he would make it worth the while (Keep in mind I am cardboard width away, and there is no ceiling, right?). I coughed discreetly to raise awareness of another human being very near them, but the eager one didn’t seem to mind. The other one gradually did, but this went on for a bit. They kissed and talked and were often stretching the resistance of the cardboard wall, much to my annoyance and my (ignored) deep coughing. The dialogue went into a spiral of the eager one arguing that they are having such a great time together and they are such a great match that they are really made for each other and the other guy saying “yes but you need to go” in one way or other. This went on for an hour at least. No sleep for me, and I also started to say “hey” every time they got too loud, but still, no resolution. More kissing, more talk, no departure. At some point, the eager one proceeded to give the other one oral pleasure. This, excluding the minor issue that a man was sucking another man’s dick about 30 cm away from my ears, I thought was brilliant. First, because it was silent. The one who was doing the loud talking, wasn’t talking anymore. The other one, who was objecting to the overnight stay, wasn’t talking either. Great. Second, I thought, this will lead to a resolution one way or another. Either the guy who has the room will sweeten up and let the other stay and we’ll all sleep happily ever after, or he’ll insist the guy goes, and I can’t see what other more persuasive argument the other guy is going to bring to this debate. It was also 3.30 by then. At some point, the honourable endeavour came to what I assume was the mutually desired ending and I thought, “it is now a question of minutes”. Indeed, after the successful physical performance-based presentation of his view, the eager one also articulated his view with an argument along the lines “…see what a great match we are? We belong with each other. Let me stay”. The other one however, stood his ground. He insisted the guy left, no matter what. The eager one got aggressive. “How dare you treat me like this?”. “What kind of man are you?” and so on, questions to which I, personally, wide awake, jetlagged, and all of 30 cm away, had really good answers, but I thought, I’ll keep them to myself. At about 3.45, the guy left the room. By that time, I didn’t care that my brightly lit cubicle was even colder, I was going to get some sleep.

About 5 minutes later, footsteps again. All the way to the door next to mine, knocking. “What the fuck do you want?” said the guy from inside. “I forgot to ask you” said the eager guy from outside “what’s your name?”

“That’s it” I thought to myself. “Tomorrow morning, whenever I get up, I am treating myself to breakfast in the very posh hotel across the street.”

Darren. His name was Darren.

Brain drain? Think again!


Greek PM Antonis Samaras often talks about his aim to reverse the trend of what he calls “brain drain”. He means he wants to create the conditions for well-educated and intelligent Greeks (who have left the country and do well abroad) to come back and settle down in Greece. This can not happen and most people know it. What most people don’t notice is that there are two major issues with this narrative. First: Samaras has said that these high-achieving, hard-working, intelligent and evidently able to succeed Greeks left because of the crisis. This is not true. The “brains” had gone already usually never to return from their studies abroad, or after a disappointing spell back in Greece. These Greeks left before the crisis. They may not have been happy with the clientelistic governments, the perpetual corruption, the endless contempt of all legality, etc. People who do well want a very strong and stable state, because it pays them well, taxes them fairly, protects them from all sorts of rubbish, and offers opportunity for their children, friends and others who give it an honest try. Greece, led by Samaras and his equals, was clientelistic, corrupt and anarchic for a long time, it did not start in 2008-9. Those who left after 2009-10 were NOT the brains. Those, who obviously included some “brains” too, as well as some very young people, were desperate. I think a study in the qualifications and work experience statistics of the two “waves” which any decent state will have available will show this clearly, won’t it? Yeap. Still, that is not the major issue. Some of these desperate people will return to Greece because they didn’t get what they expected in England, Germany, Australia and other places. The second (and major) issue is Samaras’ claim that he is trying to bring these high-achieving people back to Greece. He isn’t. These intelligent, well-paid people have expensive houses in developed countries. Maybe they have invested in more than one property. These properties are assets that are worth more every year and are not taxed, because they are not income. They may be taxed if they become or bring income, which is fair, but will never be taxed otherwise. These people will never come back to a country that taxes property ownership. They won’t come back to be voluntarily robbed every year at random rates. Is this clear?

Ξεχαστε τον ΕΝΦΙΑ. Τωρα Υ.Φ.Α.Ρ.Π.Α.Γ.Η.

Το Υπουργειο Οικονομικων βρισκεται στην ευχαριστη θεση να ανακοινωσει το νεο φορο που θα μπει σε εφαρμογη απο 1/9/2014 με αναδρομικη ισχυη απο 1/1/2008. Προκειται για τον Υπολογισμο Φορου Αγαθων, Ρεγαλων και Ποσών Αποκτηθεντων σε Γαμηλιες Ημεριδες (ΥΦΑΡΠΑΓΗ) ο οποιος θα βεβαιωνεται στα νεονυμφα ζευγαρια εντος 6 μηνων απο την ημερομηνια του γαμου, θρησκευτικου, πολιτικου ή αλλης μορφης. Ο φορος αντιστοιχει σε ποσά, δωρα και λοιπες υπηρεσιες στα οποια απεκτησε δικαιωμα το ζευγαρι, τρεις μηνες πριν και τρεις μηνες μετα το γαμο. Συμφωνα με το αντιστοιχο νομοσχεδιο, το ζευγαρι, αφου προσκομισει φορολογικη ενημερωτητα των δυο μελλονυμφων, θα αποστελει θεωρημενα προσκλητηρια προσκομιζοντας παραλληλα στην αρμοδια ΔΟΥ και τα ΑΦΜ των καλεσμενων. Στα προσκλητηρια θα αναφερονται υποχρεωτικα πιθανες λιστες γαμου (αφου θα επισυναπτεται η φορολογικη ενημερωτητα των αντιστοιχων καταστηματων), αριθμοι λογαριασμων για καταθεση χρηματων κτλ. Στα προσκλητηρια θα επισυναπτεται με ευθυνη του ζευγαριου και εντυπο το οποιο θα συμπληρωνουν οι καλεσμενοι με τις λεπτομερειες και τα ποσά – αποδειξεις των δωρων τους. Αυτα θα αποστελονται στην εφορια με ευθυνη του καθε καλεσμενου ο οποιος θα χανει τη φορολογικη του ενημερωτητα σε περιπτωση μη αποστολης του εν λογω εντυπου, συμπληρωμενου, εντος 3 μηνων απο την ημερομηνια της δωρεας και οχι αργοτερα απο 3 μηνες μετα την ημερομηνια του γαμου. Συγκεκριμενα, τα χρηματικα ποσα θα φορολογουνται στο συνολο τους με σταθερο ποσοστο 25% μεχρι του ποσου των 5000 ευρω, και 35% απο το ποσο των 5001 ευρω και ανω. Τα αλλα δωρα θα φορολογουνται με ποσοστο 15% επι της συνολικης αξιας επι των αποδειξεων πληρωμων που θα αποστελονται απο τους καλεσμενους. Στο γαμο και στη δεξιωση θα παραβρισκεται κλιμακιο του ΣΔΟΕ που μετα την εξακριβωση στοιχειων των καλεσμενων και των δωρων τους θα ελεγχει τις παραπανω συναλλαγες. Ειδικη μνεια γινεται στη φορολογηση επιπλεον ποσων που θα δινονται κατα τη διαρκεια της δεξιωσης, π.χ. ποσων που δινονται “σαμπα” στα μελη της ορχηστρας, με τη μεθοδο της πυελοπτησης και επικολλησης στο μετωπο των μελων της ορχηστρας. Για παραδειγμα, στην περιπτωση που κατα την εκτελεση του ασματος “το ωραιοτερο πλασμα του κοσμου (μωρο μου εισαι συ-υ-υ-υ-υ)” ο γαμπρος πτυσει και επικολλησει επι του μετωπου του βιρτουοζου μπουζουξη χαρτονομισμα των 100 ευρω, με την αναφωνηση της κραυγης “σαμπα απο το γαμπρο”, υπαλληλος του ΣΔΟΕ θα αφαιρει το εν λογω χαρτονομισμα και θα επικολλα ενα χαρτονομισμα των 50, ενα των 10 και ενα των 5 ευρω.

Συμπληρωματικα, θα βεβαιωνεται ΥΦΑΡΠΑΓΗ 1000 ευρω σε καθε γαμο ως εισφορα αλληλεγγυης. Επισης, θα υπαρχει επιπλεον ΥΦΑΡΠΑΓΗ 30 ευρω αν στη λιστα γαμου συμπεριλαμβανεται φρουτιερα, 30 ευρω αν συμπεριλαμβανεται τυριερα, 20 ευρω αν υπαρχει μαχαιρι τυριων που γραφει επανω “cheese”, και 20 ευρω για καθε προιον της εταιριας ALESSI γιατι στο χωριο σας με ALESSI μεγαλωσατε, μη γαμησω.

Για τους γαμους που τελεσθησαν απο 1/1/2008 και δεν υπαρχουν τα αναλογα παραστατικα θα αποστελεται μια εφ´απαξ εισφορα 10000 ευρω πληρωτεα σε τρεις μηνιαιες δοσεις, η πρωτη εντος 30 ημερων απο τη μερα αποστολης του αντιστοιχου παραστατικου, οπως αυτη βεβαιωνεται απο τη σφραγιδα ταχυδρομειου.

Βιον ανθοσπαρτον,
Εκ του υπουργειου,


Φανταζομαι θα σας ηρθε και σας, οπως ηρθε και σε μενα. Ο φορος ακινητης περιουσιας, αλλαξε ονομα, ντοπαριστηκε με την ενσωματωση του χαρατσιου και μας ηρθε, με τις υγειες μας. Υπαρχουν πολλα πραγματα που μπορει να πει κανενας για το κατα ποσον ειναι δικαιος αυτος ο φορος εφόσον δεν αντιστοιχει σε εισοδημα αλλα δε θα ασχοληθω μ’αυτο τωρα. Καταλαβαινω απολυτα τη ληστρικη λογικη της κυβερνησης που πρεπει να φερει χρηματα στους δανειστες αμεσα, καταστρεφοντας αυτα που σε πιο ευνομουμενες χωρες φερνει η δημιουργια και κατοχη ακινητης περιουσιας. Η κατοχη ακινητης περιουσιας κανονικα συμφερει τον κατοχο της και την οικονομια της χωρας, αλλα στην Ελλαδα αυτη τη στιγμη βολευει μονο αυτο που εχουμε αντι για κυβερνηση γιατι μπορει χωρις αγχος να παρει οτι χρηματα εχουν οι κατοχοι ακινητων, χωρις αυτοι να μπορουν να κανουν τιποτα. Ειναι κλεισμενοι (μεσα στο μπουκαλι των ακινητων τους) και τωρα καλουνται να πληρωσουν το τελος Ε(Ν)ΦΙΑλωσης. Υποψιαζομαι οτι καποια στιγμη εγινε η εξης κουβεντα, μεσες ακρες

Δανειστες – Η χωρα χρεωκοπησε. Επειδη δε γινεται να το πατε απο την αρχη, επειδη εισαστε στο ευρω, και δε γινεται και υποτιμηση του νομισματος γιατι ειναι και δικο μας, θα παραστησουμε οτι δε χρεωκοπησατε και θα το τακτοποιησουμε εμεις το θεμα αλλα δε μπορει να μεινουν στους πολιτες σας λεφτα, αυτο ειναι αδικο. Δε γινεται να χρεωκοπει η χωρα και να εχουν λεφτα οι πολιτες. Καταλαβες?

Κυβερνηση – Καταλαβα αλλα πως θα τους τα παρουμε, θα τους παρουμε μια νυχτα τις καταθεσεις?

Δανειστες – Οχι καλε, τι βαρβαροτητες ειναι αυτες? Θα τους βαλεις πολυ μεγαλους φορους στα ακινητα. Ετσι, ουτε λεφτα θα εχουν να τα αγορασουν και να τα πουλησουν, ουτε να τα χασουν θα θελουν, οποτε θα μας δωσουν ολα τους τα χρηματα, σε ετησιες δοσεις. Θα το παμε βλεποντας και κανοντας αναλογα με τι αλλα λεφτα θα μαζεψουμε απο αλλου.

Κυβερνηση – Καλα λες.

Αυτη, απο εγκυρες πηγες του δικτυου Rigasnews ηταν η …σκληρη διαπραγματευση που οδηγησε στην “ε(ν)φιαλωση” των ιδιοκτητων ακινητων, και βασικα της χωρα ολοκληρης.


- Καλα ρε Βαγγελη, δε μου λες, μαζεψαμε τοσα χρηματα απο τον ΕΝΦΙΑ και τους τα παμε με μαουνα? – Δεν ειναι απο τον ΕΝΦΙΑ αυτα Αντωνακη, δικα μου ειναι που ειχα ξεχασει να τα βγαλω απο τη χωρα. Γιατι νομιζεις ηρθαμε στο Hong Kong? 

Αυτο ομως δεν ειναι το θεμα μου εδω. Το θεμα μου ειναι οι πραγματικα τραγικες συνεπειες της “ενφιαλωσης” οχι μονο στην τσεπη ολων, αλλα και στην ψυχη τους. Θα γινω λιγο πιο συγκεκριμενος. Κανεις, ΚΑΝΕΙΣ, μεχρι τις 31/7/2014 δεν ειχε την παραμικρη ιδεα ποσο θα πληρωσει ΕΝΦΙΑ. Στις 1/8/14 οσοι εχουν προσβαση στο taxis net και θελαν να το μαθουν, μεταξυ αυτων και ο γραφων, ειδαν το οφειλομενο ποσο. Οι υπολοιποι θα το εμαθαν η θα το μαθουν τις επομενες μερες. Κρινων εξ ιδιων τα αλλοτρια, δε νομιζω να ηρθε σε κανεναν μικροτερο ποσο απο οτι υπολογιζαν, και αυτο ισχυει ακομα και για τους ελαχιστους που ειχαν γνωσεις για να υπολογισουν κατα προσεγγιση – οχι ακριβως. Με αλλα λογια, μια καλοκαιρινη νυχτα ηρθε μια “βεβαιωμενη οφειλη” σε ολη τη χωρα, την οποια κανεις δε μπορουσε να ειχε προβλεψει σαν ποσό. Ηρθε σε ολη τη χωρα μια δυσαρεστη εκπληξη, την οποια δε μπορουσε να εχει προγραμματισει γιατι δε μπορουσε να ξερει ουτε λογιστης σε τι ποσο θα αντιστοιχουσε (το ξερω γιατι εγω ρωτησα και ο λογιστης μου, παρολο που ειναι αστερι και σε ολα τα υπολοιπα μου λεει απο πριν ακριβως τι εχω να δινω η να παιρνω δε μπορουσε να μου πει ουτε καν στο περιπου. Σε μενα ηρθε αυξημενο ποσο σε σχεση με περσι κατα 57%!) Μαλιστα, μετα απο τις 31/7/2014, βγηκε οτι πολλα απο αυτα τα ποσα θα αλλαξουν, αν καποιος εχει χαμηλο εισοδημα, αν ειναι πολυτεκνος κτλ. Δηλαδη, με αλλα λογια ουτε αυτοι που βγαλανε το “βεβαιωμενο ποσο” εχουν καμια ιδεα σε ποιον αντιστοιχει το ποσο. Βασικα το υπουργειο οικονομικων εστειλε ενα φιρμανι και φαρμακωσε ολο τον κοσμο, χωρις να σκεφτει τιποτα. Αυτη τη στιγμη πιστευω οτι ως προς το φορο αυτο, η χωρα εχει χωριστει (κυριως) σε ανθρωπους θα εχουν πελαγωσει απο τη στενοχωρια τους γιατι δεν εχουν να το πληρωσουν, και σε καποιους που θα λενε “να πα’να γαμηθουν δεν πληρωνω, τι θα μου κανουν?” στο οποιο η απαντηση ειναι οτι θα του/της αρουν την φορολογικη ενημερωτητα με οτι συνεπειες εχει αυτο. Η στεναχωρια αυτη, εκατομμυριων ανθρωπων, θα φερει αρρωστεις. Απο απλες, σχετικες με αγχος, μεχρι καρκινους και θανατους. Αν θεωρειτε οτι αυτο που λεω ειναι υπερβολη, να το ξανασκεφτειτε. Ρωτηστε τους γυρω σας τι τους συνεβη αν/οταν τους ηρθε απροσμενος λογαρισμος απο το κρατος. Σκεφτειτε τον εαυτο σας οταν σας βρισκει απροσμενο κακο. Επιμενω στο απροσμενο γιατι αν κατι το περιμενεις, κανεις καποιο κουμαντο αν μπορεις, και οικονομικο και συναισθηματικο. Ειναι διαφορετικο να σου λεει το κρατος “θα ερθω του χρονου και θα σου επιβαλλω φορο γι αυτα που εχεις, μ’αυτον τον υπολογισμο” και αλλο να σου λεει “στο τελος του μηνα θα σου παρω (π.χ) 3 χιλιαρικα, κοψε το λαιμο σου” Στην πρωτη περιπτωση κανεις κατι. Συμμαζευεσαι, κοβεις εξοδα, δε πας διακοπες, κοβεις κατι των παιδιων, βρισκεις κι αλλη δουλεια (λεμε τωρα), δανειζεσαι, οτι σε φωτισει τελος παντων. Στη δευτερη τι κανεις? Δεν εχει κανεις λογο να κανει κουμαντο σε τιποτα. Η ΕΝΦΙΑλωση γινεται ΕνφιΑΛΩΣΗ. Της πολης, της χωρας και οτι αλλου μας ειχε μεινει. Και δεν ειναι και πολλα. Ειναι μαλλον “υπαρξιακο” το θεμα: Τι ειδους ανθρωπους επιτρεπει ο (καθε) ΕΝΦΙΑ να συνεχισουν να υπαρχουν στη χωρα?

Εκλογες στον Πειραια

Ξερω, σας προβληματιζει ολους. Πως και γιατι Μπεος, Ψινακης, Μαρινακης αλλα και ο τιτανοτεραστιος Αποστολος. Ξερω επισης οτι ολοι οσοι δε τους ψηφισατε εχετε και μοιραζεστε και απο μια ερμηνεια ο καθενας για αυτη την εθνικη ξεφτιλα, αλλοι μεσα απο εκτενεις κοινωνιολογικες αναλυσεις, αλλοι κανοντας παραλληλισμους των πολιτικων εξελιξεων με καταστασεις πολεμικες, ποδοσφαιρκες, οικονομικες και συγκεκριμενα του εμποριου, show business κτλ. Αλλοι προχωροντας παρακατω βασικες ερμηνειες αλλων. Αλλοι απο μισοψημενα blog posts (γκουχ γκουχ), αλλοι μεσα απο απαξιωτικα συνθηματα, αλλοι μεσα απο mia seira greeklish sto facebook, αλλοι με φαρμακερα σχολια σε αρθρα τραβεστι ιντερνετικης δημοσιογραφιας, αλλοι μεσα απο hashtags, ο καθενας αναλογα με το πως (και ποτε) μεγαλωσε. Λοιπον, ολα σε ενα, επειδη ξερω οτι εισαστε πολυασχολοι:

Πολλοι Ελληνες θεωρουν οτι αυτα τα φαινομενα ανοδου της ακροδεξιας δεν ειναι μονο ψηφος διαμαρτυριας αλλα και αποτελεσμα ξεπεσμου της μεσαιας ταξης στη χωρα μας. Επ’αυτου του ζητηματος αξιζει να αναρωτηθουμε αν ειχαμε ποτε μεσαια ταξη και τι ειδους ηταν αυτη. Η μεσαια ταξη κοινωνιολογικα ειναι φαινομενο που στην Ευρωπη σχετιστηκε, μεταπολεμικα, κυριως με τις χωρες της Δυτικης Ευρωπης λογω της σχεσης του καπιταλισμου με την βιομηχανικη οικονομια αυτων των χωρων. Υπηρξε φυσικος χωρος ανθρωπων με μορφωση και εισοδημα ανω του μετριου, και με φιλοδοξιες που ειχαν σχεση με αυτα τα δυο. Συνηθως ηταν αποτελεσμα συγκεκριμενων κοινωνικων διαδρομων το να εισαι ‘μεσαια ταξη’ και γινοταν ειτε κατα οικογενειακη παραδοση ειτε με μακροχρονια, επιπονη και με μεγαλο κοστος, διαδρομη απο την εργατικη ταξη προς τα ‘πανω’. Αυτη η ταξη ειχε καθε λογο να ειναι νομοταγης για να μπορει να βασιζεται στην ευνομια που θα στηριζε την κοινωνικη δομη. Στην Ελλαδα, αυτο δεν εγινε ποτε. Αντιθετως, ειχαμε κοινωνικες αλλαγες με εκρηξεις, δηλαδη επαναστασεις, πολεμους, χουντες, μεταπολιτευσεις, σκανδαλα, πτωση κυβερνησεων, κτλ. Ολα αυτα σε συνεχεια της Τουρκοκρατιας που αφησε μια βαθια απεχθεια προς ολες τις αρχες του τοπου, μια που αυτες οι αρχες προασπιζαν οχι το καλο του πολιτη αλλα το συμφερον του καταπιεστικου καθεστωτος. Τα καταστροφικα αποτελεσματα αυτων και πολλων αλλων ηταν να μην εχει κανεις σχεδον ουτε λογο ουτε τροπο να ειναι, η να προσπαθησει να γινει, τιμιος πλουσιος. Αυτος δηλαδη που θα πει “δε χρειαζομαστε φασιστες, χρειαζομαστε επαρκη εφαρμογη επαρκων νομων. Αυτο κοστιζει τοσο, γινεται και περιφρουρειται ετσι και ετσι και ετσι, και εγω που το λεω ειμαι αυτος και αυτος, να τα στοιχεια μου, να και οι φοροι που πληρωνω. Εχω λογο γιατι εμαθα να μιλαω και δικαιουμαι λογο γιατι το εχω πληρωσει χρυσο και δεν εχω παραβει ποτε κανενα νομο.”. Θα το πει γιατι εχει και φωνη και παρουσια στα μεσα ενημερωσης και στις διοικησεις, τοπικες και αλλες, καθε εποχης. Αυτο το πραγμα δε το ειχαμε εμεις ως Ελληνες. Ειχαμε αντιθετως πολυ ψιθυρο, πολλους που δεν το πληρωσαν χρυσο και με δεκαετιες δουλειας το οτι απεκτησαν περιουσιες, και λογο απεκτησαν αυτοι. Αυτο λοιπον λεω εγω οτι ηταν το μεγαλυτερο προβλημα μας. Δεν ειχαμε τιμους πλουσιους με σωστο λογο. Τους αλλους ειναι σχετικα πιο ευκολο να τους χειραγωγησει ο Μαρινακης, ο Μπεος και οποιοσδηποτε ακροδεξιος, ακροαριστερος …και ο Ψινακης. Με αφορμη αυτα που γιναν κατα τη διαρκεια των εκλογων στον Πειραια π.χ. δεν υπηρχε περιπτωση να περασουν στο ντουκου ολα οσα ακουγονται για τη σχεση του Μαρινακη, του συνδιασμου Μωραλη και της Χρυσης Αυγης. Οταν σε κατηγορουν ευθεως και δημoσια, οπως εκανε ο δημαρχος Μιχαλολιακος, οτι εχεις διαπλοκη με τη Χρυση Αυγη, δε κανεις τουμπεκι ψιλοκομμενο. Βγαινεις και λες (στο ιδιο ακροατηριο, αν το κατεχεις το επικοινωνιακο παιχνιδι, η και σε πιο μεγαλο αν βοηθαει) “Δεν εχω καμια σχεση μ’αυτους” και αν εισαι και τιμιος πλουσιος λες και “ουτε θελω να εχω γιατι ειναι εγκληματιες ναζι” οπως κατα καποιο τροπο εκανε ο Μπουταρης, που δεν κρινεται εδω. Αν δεν το λες, καποιο παιχνιδι παιζεις ε? Ε? Και η μεσαια ταξη και οι αλλοι τιμιοι πλουσιοι που δεν εχουμε θα το καταλαβαιναν αυτο και θα σε εκραζαν και μεσα απο ενα σωρο οργανωμενες φωνες, και αν εισαι προεδρος ποδοσφαιρικου σωματιου θα σε εκραζαν και μεσα απο τις οργανωσεις των φιλαθλων της ομαδας.

Υ.Γ. Σε μια κριση μετριοφροσυνης θα ηθελα να προτεινω και τον εαυτο μου για το νομπελ λογοτεχνιας, το βραβειο Πουλιτζερ η τουλαχιστον το νομπελ ειρηνης με το #NaPoiosEinaioOlympiakos


ναι, ε? Τωρα θα ελεγα διαφορα αλλα με προλαβαν αυτοι που καναν τα σχολια κατω!


Υ.Γ. Και για τις εκλογες γενικα αυτο ειναι πολυ σχετικο

Ψηφιστε με, ειμαι και γαμω τα παιδια


Αγαπητε/η υποψηφιε,

Ευχαριστω για τα μηνυματα στο facebook που με ενημερωσαν για την υποψηφιοτητα σου. Εχω μια προταση που νομιζω θα εχει οφελος για ολους τους συμπολιτες και για σενα, τωρα που θα ασχοληθεις με τα κοινα. Follow the thought.

Επειδη ειναι ακομα νωρις για να κρινει κανεις πραξεις, ειδικα καινουργιων υποψηφιων αλλα και παλιων “αστερων”, ειναι κατα τη γνωμη μου ευλογο να αναρωτηθει κανεις για τη ρητορικη των υποψηφιων δημαρχων και δημοτικων συμβουλων. Οχι τοσο για να δει αν πρεσβευουν νεοφιλελευθερες η αλλες πολιτικες – στο επιπεδο των δημοτικων εκλογων δεν εχει νοημα – αλλα για να δει τα στοιχεια στα οποια δινουν η δε δινουν βαρος. Υπαρχει ενα στοιχειο συγκεκριμενα που ελαχιστοι υποψηφιοι ξεκαθαριζουν πριν εκλεγουν. Αυτο ειναι η οικονομικη τους κατασταση. Τετοια στοιχεια υποχρεωνονται να δινουν μονο αυτοι που καταλαμβανουν θεσεις αιρετων, ΑΦΟΥ εκλεγούν. Καταλαβαινω απολυτα οτι ειναι στοιχεια ιδιαιτερα ευαισθητα. Δεν ειναι απλο να βγεις και να πεις, “βγαζω τοσα και εχω τοσα”. Ακομα περισσοτερο να πεις “τα τελευταια 10 χρονια εχω βγαλει τοσα, και τωρα εχω τοσα, γιατι τα ξοδεψα η τα επενδυσα εκει, εκει και εκει”. Ομως, οταν κατεβαινεις υποψηφιος, ζητας να σε εμπιστευτουν οι ψηφοφοροι να κανεις ακριβως αυτο, με τροπο τον οποιο να εγκρινουν και αυτοι. Αυτο ειναι – βασικα – το νοημα της ψηφου: “Ψηφισε με να διαχειριστω τα κοινα με τον τροπο που θα το εκανες εσυ ή ακομα καλυτερα”. Δεν υπαρχει πιο δυνατο επιχειρημα απο το να πεις “να, κοιτα πως εχω διαχειριστει τα δικα μου μεχρι στιγμης”. Δεν υπαρχει αντιστοιχα πιο υποπτη σιωπη απο το να μη πεις κουβεντα για αυτα τα στοιχεια. Μπορεις ας πουμε να πεις “Ειμαι ελευθερος επαγγελματιας και τα τελευταια 10 χρονια εχω βγαλει τοσα, εχω πληρωσει τοσο φορο, και απο τα κερδη της υγειους επιχειρησης μου, που πληρωνε παντα ολες τις εισφορες, μισθους, λογαριασμους, νοικια, κοινοχρηστα, κτλ κτλ (“ιδε συνημμενα” ετσι; οχι στα λογια!), εχω και αυτα τα λεφτα και/ή αυτα τα ακινητα, αυτοκινητα, αεροπλανα, βαρκες, παπόρια και ferry boat”. Απ´την αλλη, μπορεις να πεις “ειχα ενα μαγαζι, δεν πηγε καλα, το εκλεισα, εμεις να ειμαστε καλα, παμε γι’αλλα. Βεβαια πληρωσα ολους οσους χρωστουσα, εδω ειναι ολα τα αποδεικτικα.” Γιατι αν τους χρωστας ακομα και τωρα θελεις να σε ψηφισω, θα προτιμουσα να μου πεις ποσα χρωστας και σε ποιους, απο πότε. Φυσικα συμβαινουν και αυτα, αλλά πες’το. ´Η μπορεις να πεις “ειμαι 5 χρονια ανεργος/η και με συντηρουν οι γονεις μου”. ´Η μπορεις να πεις “ειμαι δημοσιος υπαλληλος/συνταξιουχος, οσα παιρνω φαινονται, να τα. Ο αντρας μου δουλευει στο Μαρινοπουλο και παιρνει 600 ευρω. Εχω χρονο και ορεξη να βοηθησω στα κοινα, αν με δειτε σε δυο χρονια με σπιτι στη θαλασσα και 2 Mercedes, οπου με βλεπετε να με φτυνετε¨. Ολα αυτα ειναι στοιχεια εξαιρετικου πολιτικου λογου. Με προβληματιζει αν δε μπορεις να τα πεις.

Μπορει να εχεις λιγα, μπορει να εχεις πολλα. Αυτο δε λεει πολλα για σενα βεβαια, το δεχομαι. Αλλα μηπως λεει τιποτα το γεγονος οτι ισχυριζεσαι οτι θα προσπαθησεις για την βελτιωση της πολης και τη γενικοτερη αναπτυξη; Υπηρχε περιπτωση να πεις οτι θα κανεις κατι αλλο; Τοτε γιατι το λες; Εγω ομως, που μου ζητας να σε ψηφισω, θα ψηφισω αναλογα με το τι κριτηρια εχω και τι βαρος δινω στο καθενα. Μαντεψε τωρα με τι σειρα εχω τα παρακατω κριτηρια α) δημοσιευση των οικονομικων σου με λεπτομερειες β) προεκλογικη “δεσμευση” οτι θα δουλεψεις για την αναπτυξη του τοπου γ) L’Oreal, because you’re worth it. Τωρα το μπαλακι ειναι στο δικο σου γηπεδο. Ο πολιτικος σου λογος δειχνει σε ποια σειρα θεωρεις οτι τα εχω. Αν τα πραγματα δειχνουν οτι με θεωρεις ηλιθιο, θα ψηφισω καποιον αλλο. Because you’re definitely worth that.

Μπορει να ειμαι ανθρωπος που θεωρω οτι ολοι οι πλουσιοι ειναι λαμογια και αν εχεις δηλωσει οτι περσι εβγαλες 100.000 ευρω, ειμαι σιγουρος οτι θα εβγαλες 200.000 και επειδη εισαι, κατα την κριση μου, σιγουρα απατεωνας, προτιμω να ψηφισω εναν ανθρωπο που ειναι πυροσβεστης (ας πουμε) και δε βγαζει τοσα. Απ την αλλη, μπορει να θεωρω οτι αν παρει θεση στην δημοτικη αρχη ενας χωρις πολλα χρηματα, μπορει να γλυκαθει απο τα (οποια) χρηματα ή αλλα οφελη και να ειναι πιο επιρρεπης στο να αρπαξει. Αυτο βεβαιως ειναι δικαιωμα του καθε ψηφοφορου.

Φυσικα και σενα, συμφωνα με τον νομο, ειναι δικαιωμα σου πριν εκλεγεις να μη πεις κουβεντα περι των προσωπικων και οικογενειακων σου οικονομικων. Αλλα, αλλο αυτο και αλλο να δειχνει ο πολιτικος σου λογος οτι θεωρεις πως δεν ενδιαφερουν κανενα τα οικονομικα ενος που θελει να μπλεχτει με δημοσιο χρημα. Μερικους τους ενδιαφερουν, δεν ειναι ΟΛΟΙ ηλιθιοι (αναγνωριζω παντως οτι οι σταυροι ηλιθιων, συγγενων και φιλων μπορει να φτανουν για να εκλεγεις.) Φυσικα ειναι δικαιωμα σου να μη μιλησεις καθολου για το γεγονος οτι χρησιμοποιεις 3 αυτοκινητα των 3.000 κυβικων το καθενα που τα πηρες στις “καλες εποχες” αλλα καινε ενα γαλονι κιροζινη το χιλιομετρο και τα συντηρεις με δηλωμενο ετησιο εισοδημα 15.000. Δε με πειραζει καθολου που μ’αυτα τα αυτοκινητα πας να πηδηξεις τη γκομενα σου εκτος πολεως για να μην εκθετεις και τη γυναικα σου, σαν σωστος οικογενειαρχης. Αλλωστε το λεει και ο λαος “με τον παρα μου, γ*** και την κυρα μου” και εσυ εισαι αν μη τι αλλο, ανθρωπος του λαου. Εξυπακουεται φυσικα οτι οταν πληρωνεσαι με δημοσιο χρημα, δηλαδη με τον παρα αυτου του “λαου” οφειλεις να γ******ς και τις αντιστοιχες “κυραδες”. Καταλαβαινω το δραμα σου και το ποσο λιγο σε καταλαβαινουν οι συμπολιτες μας. Το προσπερνω οπως κανεις και συ στη διπλη γραμμη των στενων επαρχιακων δρομων. Σιδερο στη μεση σου.

Δε με πειραζει που οταν εισαι εντος πολεως τα οχηματα σου τα παρκαρεις επανω στις ραμπες (να σταθει να παρει μια ανασα και ο ανθρωπος στο αναπηρικο καροτσακι μεχρι να αποφασισεις να ξεκουμπιστεις) και στους πεζοδρομους για να πας στις καφετεριες να κανεις ενα τσιγαρο (μια που δεν απαγορευεται και δεν ενοχλει κανεναν), και δημοσιες σχεσεις, και να θυμισεις στους επιχειρηματιες γιατι πρεπει να σε στηριξουν βρε αδερφε. Αν δε τρεξεις μονος σου, τιποτα δε γινεται σ’αυτο τον τοπο. Αλλα και σ’αυτους, πως ακριβως θα πεις “Στηριξτε με να βγω, αλλα μη ρωτατε πως ειναι τα οικονομικα μου. Μπορει να χρωσταω 1.000.000 ευρω/εχω 2.500.000 εκατομμυρια στην Ελβετια/ειμαι πανι με πανι, αλλα τι σας νοιαζει;”. Τι εντυπωση θα σχηματισουν; Οι επιχειρησεις στις οποιες εισαι μετοχος δεν ειναι ανταγωνιστικες αλλων; Ουτε αυτους τους νοιαζει;

Ενταξει, δε τους νοιαζει. Δε νοιαζει κανεναν τιποτα, μονο η παρτη του τον καθενα και αφου τους εταξες ψιθυριστα οτι θα το κοιταξεις το θεμα του καθενος ολα ειναι οκ. Αλλωστε “σε ξερουνε τι εισαι” ε; Αυτο μου φαινεται οτι λεει η σιωπη περι των προσωπικων σου οικονομικων. Γιατι αλλιως, μπορεις να δωσεις ολα τα στοιχεια σε μια τοπικη εφημεριδα της αρεσκειας σου, να κανεις μια πληρωμενη καταχωρηση με ολα τα οικονομικα σου, να αυξηθει η αναγνωρισημοτητα σου (οσο αυξηθει, τελος παντων…) και να εχεις και την εν λογω εφημεριδα να σε ευλογαει μεχρι τις εκλογες, χαλεποι γαρ οι καιροι για την τοπικη δημοσιογραφια.

Αφου ομως δε θα το κανεις, εχω και εγω ενα προσωπικο θεμα, ενα ρουσφετακι, so to speak: Aυτα τα περι αναπτυξης του τοπου και βελτιωσης της πολης ειναι λιγο περιπλοκα και δε τα πιανω, ειμαι του δημοτικου – μεχρι τετάρτη πηγα, ηταν δυσκολη και δε την καταφερα. Επισης, αυτα με τα παρκαρισματα οπου να’ναι και με την καταχρηση των (όποιων) δημοσιων χρηματων και εξουσιων τα βρισκω λιγο dépassé. Δεν συναδουν με το γενικο υφος μιας υψηλου επιπεδου προεκλογικης καμπανιας, εμπνευσμενης απο τα αρχαιοελληνικα ιδεωδη, συνδιασμενα την παραδοσιακη αρχη “κανε με παπά, να σε κανω διακο”, σαν τη δικια σου. Μηπως λοιπον γινεται, για να ξερω να σε ψηφισω και να μη μπερδευτω, να τα αφησεις ολα αυτα και να αλλαξεις το συνθημα σου σε “ψηφιστε με, ειμαι και γαμω τα παιδια”;


Ευχαριστω εκ των προτερων,


Υ.Γ. Συγκεκριμενα για τον Πειραια εχω να πω και το εξης

Winter walker thoughts


, , , ,


The inspiration for this was a cold I caught last week. Not much of a cold but enough to annoy me because I needed to stay in to nurse it, hence not walk as much as I normally do. Before I go on, I should say that I consider myself to be a natural walker and I have always walked as much as I could, often because my body was telling me to but always because I found great pleasure in it. You probably are a natural walker too, and you either know it or have prioritised different things and your body dislikes you for it, irrespective of whether this “disliking” has become obvious to you yet.

Now, back to the walking. Today, I felt a bit better and went out for a walk and after the first two hours everything started to feel very normal again, my digestion, heart rhythm, feeling in the bones and muscles, breathing etc. Additional bonus, all the disgusting substances that gathered in the lungs, throat and nose the last few days started to leave it, with little elegance, I do admit (…apologies for the graphic images you may have got). At the end of two hours, I got back quite a lot of energy that had left me because of the cold. I got home and wanted to do things that involved more walking, so I decided that I would collect all the coins in the flat and walk to the bank to deposit them. Now, this needs a little explanation. This is something I do once a month and works like this: From the floor, from coin mugs (of which I have two) and from all my clothes, I collect all the coins, put them in a plastic cup the size of a tumbler and take them to the bank, to the “deposit coins here” ATM. What happens there is, I put the coins in a receptacle, the ATM separates the British coins from all the others, (mainly Euro coins, of which there are always many in my deposits), discards in another receptacle below, without even recognising their existence, the foreign ones in an act of despicable nationalist delirium that would make extreme right-wing supporters blush, and then tells me that “the coins” come to whatever amount they come to, “do I agree?”, I do, and then deposits this amount to my account, sucks the good, British coins into the abyss of the banking system and that’s that. I pick up the unwanted economic immigrant coins and go home.

What happened this time however was this: I walked towards the bank and just before I got there, there was a man sitting by the pavement, asking passers-by for any spare change. I thought, well, I wouldn’t call it “spare” but I have a lot of change with me so I went to him and asked if he would do the following: I’d leave him my coins for a while, and what he’d need to do is separate them, keep the British coins and, when I passed on my way back, give me back the foreign ones, which, I automatically assumed were not his primary target anyway. I thought, well, I’ll walk some more, and I’ll have done a good deed and if he takes the money and runs, well, so be it. I showed him the cup.

He said “can’t you just give me the English money mate?”

I couldn’t. I took the cup and money to the bank. All £19.17 of it.

The moral of the story is this: Sometimes, Johnnie Walker has the best advice: Keep Walking.

Of hometowns

This is a post that compares, at a very basic level, two cities that have been “hometowns” to me at different times. One is Canterbury, in the southeast of England where I’ve lived and worked for the best part of the last 10 years and the other is Xanthi, in the northeast of Greece, where I grew up. Both have an official population of about 50,000.


Both have a huge number of students that increases the permanent population. Both have a very active university community, with popular universities and the life that comes with them. (…so far I am calling it a draw!).


Both have good reputations for safety and standards of living compared to other provincial towns and cities in their respective countries. Both can claim to be “multi-culti” in their own ways, with significant numbers of people who have moved there to live and work in one way or another, added to non-native speakers of English and Greek who also add to the respective mixes. (I am still calling it a draw, even if there are several issues of xenophobia, nationalism, local economy and other complications that differentiate the situations). They are both near the sea but here I am going to give extra points to Xanthi because its’ sea is the Aegean and it is blue and green, while Canterbury is surrounded by the English channel, enough said. So, first blood, Xanthi, I say. They both have too much traffic for their size. Mmmmm… Let’s look closer. Canterbury is congested because the medieval city in the center never needed to have any provision for cars. The two-floor houses that were built after the 19th century either had enough space to park in front of them or have a garage. Xanthi has no provision for the cars of the people who in their vast majority (over 90%) live in blocks of flats built when cars were a very clear reality but those who built them and those who approved of the plans were keen to built them without parking provision or any provision for the traffic that would follow. Clearly points for Canterbury. Xanthi has a much higher percentage of home ownership than Canterbury, and by that I mean right-out ownership, not with a mortgage. Great, points to Xanthi, right? Well, if you are looking at it from a “capitalism and banking sucks” point of view, yes. But, here is the thing. Until recently nothing (or very little) could or did happen to people who decided not to pay whatever they were supposed to pay in relation to the property ownership. That included service charges, council taxes, maintenance etc, including when they were in a block of flats. This has now become an epidemic and many blocks of flats don’t have heating, sometimes electricity for the common spaces. The same, at a different level, happens as regards the city councils and the relevant services. So, points to Canterbury I say, where if you don’t pay, you need to officially ask for help. If you do, the authorities examine the situation and give you some help, otherwise you lose what you’ve got.

Xanthi of course has cheaper properties and cheaper rent, so, points Xanthi.

Both have illustrious neighbours. From Canterbury you can be in central London in 55 minutes and in central Paris in about two hours if you time it well. From Xanthi you can be in Thessaloniki in about 2 hours and in Istanbul in a few more. I think points Canterbury because you can work full time in London and live there, and that, my friends, is a big plus. If you live in Xanthi, there are 3 options. Either you work in Xanthi or thereabout, you are unemployed, or in the most exotic scenario, you work in Komotini, where opportunities and wages differ very little. For the above reasons, in Xanthi you can buy a place to live and in Canterbury you probably can’t, even though admittedly, I don’t know you personally :-)  I’ll split the points here, I think.

Canterbury has less of a nightlife because of strict regulations, cathedral city and all. Normally I’d say that this is a good thing but because I’ve got a soft spot for having a few options when you want to have a drink at 1 a.m. I’ll give the points to Xanthi, where such options exist, albeit in bars that blatantly violate timetables, planning permissions, health and safety regulations and so on, therefore lowering the living standards of people who want to sleep at 2.00 a.m., in favour of those who want to tax evade by selling alcohol (also to minors). Cheating, but I’ll give the points to Xanthi. (I fully realise such things seriously damage the tax-paying economy, ok, don’t get me wrong.) In such situations, the owners of such establishments in Canterbury would be in jail after paying massive fines and losing the right to run similar businesses once they were released but where is the fun in that, I ask you? So, a close call until now.

Here is the match winning goal: In Canterbury, since I’ve lived here, I have on several occasions spotted a particular elderly woman going around town on her own, but many times I’ve spotted her doing her supermarket shopping, also on her own. I’ve seen her on her way to the supermarket, about a mile away from it, at the supermarket which is the same one I go to, and on her way back (remember these because they are really important). At the supermarket, an employee helps her reach the shelves because it isn’t easy for her. She is in a wheelchair. And she is blind. Canterbury is a better city than Xanthi will ever be.

A few words for Laki


On September 8, 2013 my beloved uncle and godfather, Sotiris (Lakis) Goulimaris died, aged 83. There is little to be said I think, when someone passes, but I have a few words I want to share with the world in his memory. Lakis was a really good man, who, as long as I had the privilege to know him, never said a bad word about anyone. He never did anything to take advantage of anyone and on many occasions he went out of his way to help people who often did not deserve much help. He gave his time, money, energy and good advice to a lot of people and, to the best of my knowledge, never asked for any back. He had a happy family that loved him and he loved and he’ll be with us for many more years. I worked with him for years in our family business. There was no timetable for him, when something needed doing, it needed doing, after hours, before hours, it did not matter. Everybody that worked for him got paid on time, way more than market wages, without exception. For him it was more important that everybody was happy with the arrangements than that profit was maximised. Working in a happy environment was a great profit, the other one followed (…and it did). He also gave to several charities without anyone knowing, gave to friends, and often others who needed his help. Often, in order to avoid friction, he’d accept to lose something, knowing full-well that more aggressive approaches were available and sure to bring him or his side more gains. He chose not to take these approaches and often people took advantage of this. Here is the moral of the story. He always had enough. Financially, he was very prudent with investments, exceptionally rare in Greece. Emotionally however was the biggest trick. He created a bubble of goodness around him and lived in it. He treated people very well and bloomed on the majority that treated him well back. The rest sooner or later, with friction or without, were left out. This kept him young and happy. He lived a full happy and healthy life and died happy and I don’t know a greater blessing. His family and all the great things that he left behind will be the living memory of the world that he helped make, for himself and others. Tellingly, he died in the sea that he so loved. In my mind this will be a metaphor for ever, he died in the sea of goodness. In many ways I think he was far too good. Go in peace Λακη Γουλιμαρη. 



Get every new post delivered to your Inbox.

Join 59 other followers