Bakery Visit

Tags

adventure, awesome, Fiji, holidays, naming

On the island of Nacula, in northern Fiji, there are two ‘resorts’. One is very basic, has no hot water, limited electricity, 3 basic meals a day – mainly rice based, and the other (only) slightly more upmarket, at least in terms of calorific and personal hygiene options. I stayed at the “basic” one. Accommodation basically consists of huts (bure), either as shared dorms or privately occupied. The place is heavenly. Surrounded by tropical forest and the South Pacific, the overwhelmingly lovely Scandinavian 20-year olds who come to the islands sunbathe, take pictures of each other, starve until meals are served and recount their travels before they arrived in Fiji, adventures that were without exception, “amasssing”, “crasssy”, “awesssome” and the “adrenaline rush was fantastic”, but can also be “amassing” or “crasssy” if you find yourself trying to blend in and you are stuck for words. Now, back to the island. Between the two resorts, just off the white sandy stretch that separates tropical flora from tropical fish, there is a kiosk, the only other place on the jungle-covered island one can visit without a guide. I say kiosk, it is really six poles (only just) holding up a holey and rusty layer of tin, hereafter referred to as “the roof” for the purposes of this text. The white sign in front of it reads: “Tea House- delic(i)ous Cakes- opening hours 3.00-5.30″. As we shall see below, the sign is misleading at every level. To begin with, you’d need a very idiosynchratic lexicographical interpretation to call the place a “house”. When it rains, rust-enriched rain water drenches all that is under the roof, adding character to the place and flavour to the offerings. The aforementioned offerings are tea, very weak filter-like coffee and cake. With a Finnish guy who I met on the resort, we went there. Here is how it works: the kiosk has a bench that seats six thin people. if there is space, you take it. In front of the bench, there are two adjacent plastic tables, desperately needing each other so they both stand still. The owner comes out from a little cabin, 5 meters behind all this, also made of rusty tin leaves, and overall not unlike an outdoors portable toilet. He bakes the cake and makes the coffee there. A man of few words and even fewer teeth, the owner presents the options: “Bula (hi)! Tea or coffee?”. He means “tea or coffee with the cake that you WILL have?”. At this point it needs to be clarified, no client is likely not to have wanted the cake ever, given the 1000-or-so calories otherwise available daily. There is ONE cake. Not one kind of cake. One cake. You eat it if you are there early enough. We were. As any rational adult, we thought “never mind the tropical storm, there is cake. CAKE.” So we went. We were clients 5 and 6, so we sat down, already drenched, so we didn’t mind the rain continuing through the roof and on our heads. We ordered, the man disappeared for about 5 minutes in the porta-loo, came back carrying the coffee and cake in the tropical storm and brought them over. Banana and chocolate cake never tasted so good, not a calorie went wasted. He left and came back again 10 minutes later to be paid. He said “who has 5 dollars?” meaning 5 Fiji Dollar bills (about £2, 3$). “Reasonably priced” I thought, deciding to ignore for a moment that most Fijians survive on about £1 a day. He got the 5 dollar bills, gave it as change to those with 10s or 20s and left, settled overall and left. My impression is he had no other money when he came to collect. We waited for the storm to end and then we left too. 

A week later, on the island of Waya Lailai, I met a lovely couple, again from Finland, to whom I recounted the story. “What?” said the girl of the couple, clearly annoyed. At that point I thought she was going to start preaching about the hardships that the Fijian people go through and I should not make fun of such situations and so on. “We were in the other resort” she said “and we did exactly the same, visited the same place, had coffee and cake and they charged us 20 dollars each for it as a ‘bakery visit’ “. 

Blindness of the only way

Reblogged from INcartoons:

Is there only one way? should we believe in those who spread their truth?

Lessons from the crisis

Tags

banks, capitalism, crisis, EU, euro, Europe, Greece, money, UK

What have we learnt from the crisis so far? 

We learnt that nothing you thought was yours is actually yours. 

Your money in the bank isn’t. Governments across Europe can determine that a bank may close shop, stop working until further notice, be broken down in good and bad (you get the bad one which is debt and somebody else gets the good one which has your money in it), they can apply a levy to your savings without any notice. Any money you have with them may disappear. Even in countries where it is unlikely to happen, for example the UK that isn’t even in the Eurozone, your savings are only guaranteed up to £85,000. If you have more, nobody can assure you 100% you’ll have access to it tomorrow. 

Your property, home, office, shop, isn’t. Any government may apply any tax to ownership of property, therefore potentially rendering it impossible to keep. It is also worth less everyday, but you still need to pay more to own it. 

Your pension plan isn’t “yours”. Any company can go bust and damage your pension and many indeed have. Public servants pensions are being reduced everywhere.

Your wages aren’t yours. They belong to inflation, at least a part of them. To be fair, we knew that long before the crisis.  

Your public services aren’t. They are being reduced, cancelled, or rendered worse everywhere in Europe, even if you continue paying the same or more taxes. 

Your country isn’t yours. This of course has been the case always but lately also in the way that the ‘elected government’ politicians can now openly admit they have very little say in decision making. They know very little about how to deal with debt and crises anyway.

The only thing that is and will remain yours forever is a debt that has no beginning and no end. Oh, and interest payments. 

Critics of capitalism who claim that it is based on possession and the desire for it, eat your heart out…

It is not over yet!

Tags

Barca, Barcelona, Beckham, Football, footy, Man C, Man U, Manchester City, Manchester United, Real, Rooney, sir Alex Ferguson

Ok, today everybody’s talking about Rooney leaving Man U in the summer.

Here are some thoughts on the matter.

Can he leave? No unless Sir Alex sells him.
Can he publicly say he wants to leave? No – unprofessional, already done it once, disrespectful, disloyal, Man U fans will hate him and no other fans like him at this point.
Can he ask to be put on transfer list? He can do a lot in private, as long as it protects the interests involved in the contract, including his, Man U, his agents and  - crucially – his other sponsors who, if they dump him, his income will be severely slashed and contrary to what most people think, he cannot afford to do.
Does he have to do something? Yes, because the unusual noise that the press is making makes it suspicious if he doesn’t and cancels out any other public statement he makes. He has to commit in public, even if in private he is organising to go. At this point, twitter is his own worst enemy: It won’t be long before everybody will start asking why, when you go on twitter to tell the world about your new hair that nobody gives a f*** about, you won’t tell the ticket paying fans of the team that is paying you £200,000 a week whether you want to stay with it. He has to commit in some public form.
What does Man U and Sir Alex need to do? Nothing in public, the ball is on Rooney’s court. In an ideal world Sir Alex would like to keep Rooney and Rooney would appreciate his incredibly fortunate position in life and get back to his absolute best and produce the goods for Man U. This is still possible, and if Rooney returns to scoring hat-tricks and wins everything left to win this year with Man U, a lot of this will be forgotten. But maybe neither Sir Alex nor Rooney want that anymore. Sir Alex wants to be the boss of a team where what he says ‘goes’ without questioning from anybody and this is exactly correct. He has managed this so far and fully deserves it. On the other hand, Rooney and his agent(s) may see his own best interests elsewhere. In private Man U and Rooney can discuss offers. The problem there is that the team won’t sell for little money and Rooney won’t go anywhere for much less than he is making, i.e. very few places he can possibly go. Can’t go to Spain. Barca won’t have him and Real won’t buy him before Jose leaves. Can’t go to France as he is not Beckham, who is an excellent professional, a fashion icon, has a glamorous wife, has won all that is to be won and is at the end of an illustrious career AND has donated his wages to charity. Unlike Wayne, nobody can view him as an unsatisfiable greedy bastard – everybody loves him. Italy? Just imagine Coleen in Milan – but seriously, some of the big Italians may consider it, but won’t happen – what more can Rooney win with an Italian team that he can’t at Man U? So, within Europe, he would need to settle for an inferior league which will come with a massive wage reduction. Anji is possibly the only team that could afford him without a pay-cut but that would be the end of his sponsorship deals. And what will be the best possible outcome? That he wins the Russian league? Anji is very far from it, so he’ll be forgotten in the oblivion of the Russian league which plays during the summer when interest in football in Europe is now. He won’t do it. He can possibly go to the US and effectively call it a day but his sponsors may not like that either  as, again, he is not Becks. Great as he is at football, he is an ugly thug with a scouse accent and no moral backbone. 50% of the (few) Americans who watch football won’t understand a word he is saying and the rest may dislike him for any of the above mentioned reasons, and that is if he performs as well as will be expected, i.e. win everything. His commercial value will never be like Beckham’s. Big risk to take, including his international career.
Some other team in the Premier League? Possibly the only team Sir Alex would not sell him is Man City but maybe it can happen if City pay for Rooney as if he is Ronaldo – in which case they may as well buy the real thing. Which only leaves one option. Chelsea. – maybe even under Mourinho? Stranger things have happened but again, a long shot
In conclusion: it is very very difficult for him to leave and he is an idiot to make it difficult to stay. His next public words need to be very carefully chosen, especially if he is not to declare his undying love for Man U and Sir Alex in them.

“Banking talent”

Tags

bank, Boris Johnson, Brussels, crisis, EU, euro, Europe, London, money, talent

A few days ago, London Mayor Boris Johnson made a comment about a potential European Union cap on bankers’ bonuses arguing that it is not a good idea as “Brussels cannot control the global market for banking talent, Brussels cannot set pay for bankers around the world.”

I am very bright, I went to Oxford with David you know! More pheasant? Oh, splendid!

Now. I won’t commment on whether it is correct for Brussels to try to impose such measures or not. It is a big issue but not for here. What I do want to highlight is the absurdity of the term ‘banking talent’. Talent is something very special. What may have confused Boris is that bankers get paid a lot of money and in some cases, some people with talent also get paid a lot as they bring a lot to the businesses they work for. Classically trained musicians, who, with a lot of practice, use their exceptional talent of a very rare ability to perform masterpieces with such precision and range are examples; the Barbican or the Royal Opera House (for example) can charge a lot of money for tickets to enjoy the performance of such artists. Determining the terms and conditions and selling the tickets then brings money to these organisations. Bringing money to the Royal Opera House isn’t the bit that requires talent! (This is!) Owning property brings money and that doesn’t require any talent. There is no banking talent, all banking is is relating to money. People relate to food, some well, some not so well, but only an idiot would speak of ‘eating talent’. (For those under the impression that a better analogy would be that banking ‘creates’ money see: financial crisis) Paganini had talent and composed the 24 Caprices with it. Banking does not require any talent more than bank-robbing or killing does. These last two are of course illegal but they prove another point, namely that being better than others at anything isn’t necessarily a talent either and ‘good’ doesn’t always come out of it. Furthermore banking does not require any more talent than finding legal ways to avoid paying any moneys to the state in tax or any other manner and nobody speaks of accounting talent. What banking requires is methodical thinking, identifying which ways of abusing the financial mess the society is in are not illegal yet and exploiting them for as long and as much as possible through transactions that take place much quicker than regulators can police them – and the regulators are very very slow. Drafting a document that says ‘we will exchange/buy/sell this financial product for that’ does not require anything special. The issue with Payment Protection Insurance (PPI) and fiddling the LIBOR, recently in the news in the UK, are only two of thousands of examples, toxic mortgages and relevant derivatives another one from the other side of the Atlantic etc. This does not require any talent. It only requires a badly regulated environment and political leaders unwilling and/or unable to do much about it to be on the other side. All it requires on the side of what mainly rich idiots call ‘banking talent’ is greed, some assets to begin with and a lot of lawyers.

Υποχρεωτικη ασφαλιση ακινητων

Η υποχρεωτικη ασφαλιση ακινητων στην Ελλαδα που θεωρητικα μπορει να λειτουργησει σαν μοχλος διορθωσης πολλων κακως κειμένων και ειναι σε αλλες χωρες υποχρεωτικη εδω και πολλα χρονια, εχει μπροστα της πολλα εμποδια. Σαν μετρο, σε ευνομουμενες χωρες εχει καποιο νοημα. Η Ελλαδα αυτη τη στιγμη δεν εχει μετρο σε τιποτα, δεν ειναι ευνομουμενη και μετα βιας τη λες χωρα, το  δε νοημα εχει μετοικησει προ πολλου χρονου. Χωρις συγκεκριμενη σειρα, απαριθμω μερικα απο τα προβληματα που θα εμφανιστουν και περιμενω να δω πως υπολογιζει ο νομοθετης οτι θα ξεπεραστουν.

1) Ενα μεγαλο ποσοστο απο τα ακινητα ειναι παρανομα. Πολλα ειναι αυθαιρετα τελειως, πολλα ειναι χτισμενα κατ’αρχην νομιμα αλλα με πολλες …αναπροσαρμογες, καταπατησεις, επεκτασεις, ημιυπαιθριους κτλ. Απο αυτα, τιποτα δε μπορει να ασφαλιστει διοτι φυσικα καμια ασφαλιστικη εταιρια δεν θα ασφαλισει παρανομο κτισμα η κομματι τετοιου κτισματος. Ακομα και να ηθελαν να ασφαλησουν κτισματα που εχουν κτιστει οπως να’ναι, παραβιαζοντας κανονες ασφαλειας, γενικα πολεοδομιας κτλ, δεν μπορουν νομικα. Το ιδιο ισχυει ως ενα σημειο και για ακινητα που ολοκληρωθηκαν με επιβλεψη και υπογραφη λαδομενου μηχανικου η/και πολεοδομου. Οι παλιοτεροι θα θυμαστε τη Ρικομεξ. Για να μη μιλησω για σπιτια, γραφεια και μαγαζια που ο ιδιοκτητης ‘εριξε τοιχο’ για να βολεψει καποια κατασταση κτλ και αυτο δε φαινεται επισημως πουθενα. Ποιος τρελλος ασφαλιστης θα τα ασφαλησει, αυτα η τα διπλανα τους, με αλλα λογια σχεδον ολα τα κτηρια της επικρατειας? Αν γινοταν αυτο, αλλο θα εδειχναν τα επισημα χαρτια για το πως ειναι το ακινητο και αλλο θα ασφαλιζε εν γνωση της η ασφαλιστικη εταιρια, αναλαμβανοντας φυσικα νομικες ευθυνες πολλων ειδων! Ετσι, το να λεμε οτι η ασφαλιση των ακινητων στην Ελλαδα θα γινει υποχρεωτικη σημαινει οτι ή ολα αυτα θα γκρεμιστουν, η θα νομιμοποιηθουν. Το πρωτο, περαν του οτι ειναι παντελως ανεφαρμοστο, αν γινοταν θα ειχε σαν αποτελεσμα την πτωση της κυβερνησης και εκατομμυρια αστεγους. Το δευτερο – κατ’αρχην- κι’αλλα εξοδα για τους κατοχους των ακινητων, ενα μεγαλο κομματι των οποιων δεν πληρωνει ουτε το τωρινο χαρατσι. Για την πρωτη περιπτωση παραθετω το εργο τεχνης Le Massacre de Scio (η Σφαγη της Χιου), στο Λουβρο, οπως μπαινεις δεξια, τριτη πορτα.

“Μα γιατι κυριε Σοιμπλε μας, εναν οροφο εριξα και γω πανω απο το σπιτι για να βγαλω ενα τριαρι για την κορη μου, κακο ειναι?”

Ας παμε με τη δευτερη περιπτωση. Παρα πολλα ακινητα θα μεινουν ανασφαλιστα, ειτε γιατι οι ιδιοκτητες δε θα θελουν, ειτε γιατι δε θα μπορουν να τα ασφαλισουν. Τι θα συμβει τοτε? Ποια θα ειναι η προβλεψη του νομοθετη? Να γινει κατασχεση του ακινητου? Και τι θα τα κανει το κρατος τα εκατονταδες χιλιαδες ακινητα που θα βρεθουν στα χερια του σε λιγους μηνες? Ουτε να τα καταγραψει δε θα μπορει, οπως δε μπορει εδω και τοσα χρονια. Αλλα αντε και τα κατεγραψε! Μετα τι θα τα κανει? Θα τα βγαλει σε πλειστηριασμους? Να τα παρει ποιος? Αυτοι που τωρα δεν εχουν λεφτα? Η μηπως θα ερθουν ξενοι επενδυτες να αγορασουν π.χ. ενα μισοπαρανομο γραφειο κοντα στην κεντρικη πλατεια της Κομοτηνης ή ενα τελειως παρανομο σπιτι εξω απο τα Τρικαλα, η ενα διαμερισμα με ‘κλεισμενους ημιυπαιθριους χωρους’ στην Κυψελη? Ατελειωτες τις βλεπω τις ουρες απο υποψηφιους αγοραστες. Not. Ουτε αυτο θα γινει λοιπον. Ποσα εσοδα υπολογιζει λοιπον οτι θα παρει το κρατος σε σχεση μ’αυτα που θα χασει απο επιχειρησεις που θα κλεισουν και αλλους φορους που θα σταματησουν να πληρωνονται?

2) Τι νοημα θα εχει η ασφαλιση του ακινητου? Αν εγω εχω ενα διαμερισμα σε μια οικοδομη που εχει στο ισογειο δυο καφετεριες και πιασει φωτια η μια απο ενα τσιγαρο και καει και το δικο μου διαμερισμα, ειμαι καλυμμενος ή οχι, μια που το καπνισμα απαγορευεται και αρα δεν καλυπτεται τετοια περιπτωση? Φυσικα και δεν ειμαι. Καταλαβαινετε βεβαια οτι για να εχει πραγματικο νοημα η ασφαλιση ακινητων, πρεπει, αναμεσα σε ολα τα αλλα που πρεπει να συμβουν, να κοψουν οι Ελληνες το καπνισμα σε χωρους που δεν επιτρεπεται και γενικα να σταματησουν να παρανομουν στο βαθμο που συμβαινει. Ηξερα και ενα αλλο ωραιο με το Γιωρικα και τον Κωστικα που ειχαν παει στη Νεα Υορκη να ανοιξουν εστιατοριο αλλα δε θυμαμαι το τελος…

3) Το μεγα ερωτημα ειναι πως σκοπευει το κρατος να επιβαλλει αυτο το μετρο. Οκ, οι κατοχοι ακινητων που ειναι αγορασμενα με δανειο θα εχουν να αντιμετωπισουν τις τραπεζες που ειναι οι τυπικοι κατοχοι των ακινητων αυτων. “Αν δεν το ασφαλισεις, θα το χασεις” θα ειναι η αρχη και το τελος της συντομης κουβεντας αναμεσα σε τραπεζα και δανειοληπτη. Το ιδιο θα γινει και με ολα τα αλλα δανεια που εχουν εγγυηση ακινητα. “Αν δε το ασφαλισεις, δεν το δεχομαι σαν εγγυηση πια” θα ειναι η αρχη και το τελος αλλης μιας συντομης κουβεντας, και αυτη η κουβεντα θα ειναι ακομα πιο συντομη αν τα ακινητα αυτα ειναι εγγυηση αλληλοχρεων δανειων που κρατανε ζωντανες επιχειρησεις κτλ. Τι θα γινει ομως με τα ακινητα που δεν ειναι υποθηκευμενα? Με τα αυθαιρετα? Ποιος θα κληθει να βγαλει ακρη? Μηπως η πολεοδομια, παραδοσιακοι νταβατζηδες στο εν λογω μπουρδελο? Οι ασφαλιστικες εταιριες δε θα δεχτουν τιποτα που θα βαλει σε ρισκο την κερδοφορια τους, θα κανουν οι ιδιες εκτιμηση ρισκου και θα χρεωσουν οτι μπορουν σε οσους αναγκαστουν να ασφαλισουν. Πολλοι θα προσπαθησουν να το αποφυγουν. Μηπως θα βαλουν ταξη οι λογιστες?

4) Εκει που θα γινει η μεγαλη σφαγη της Χιου ειναι στις δηλωσεις των ακινητων καθε χρονο στην εφορια. Αν ζητησει η εφορια να κατατεθουν τα ασφαλιστηρια συμβολαια για να δεχθει τη δηλωση, αυτο θα ειναι το τελος του παραμυθιου για τη χωρα. Ο ενας στους δυο απο αυτους που τωρα εχουν, δε θα παρει φορολογικη (και πιθανον μεσω της ιδιας διαδικασιας στα επαγγελματικα ουτε ασφαλιστικη) ενημεροτητα. Τα εσοδα απο φορους θα μειωθουν κι’αλλο, μια στην αρχη και μια μεσοπροθεσμα. Σ’αυτη την περιπτωση το αριστουργημα του Delacroix δε θα χρειαζεται να παει κανεις στο Λουβρο για να το δει, θα αρκει να βγει μια βολτα οπουδηποτε στην Ελλαδα τωρα κατοικουν αυτοι που το MEGA αποκαλει ‘νοικοκυραιους’.  Αυτο μαλλον δε θα γινει γιατι το κρατος εχει πολλα να χασει στο πολυ βραχυπροθεσμο μελλον αν διαπιστωσουν αυτοι οι νοικοκυραιοι οτι χωρις φορολογικη ενημερωτητα και κυριοτητα ακινητων, δεν εχουν – ουτε καν στο μυαλο τους – τιποτα να χασουν.

5) Φυσικα καταλαβαινω οτι υπαρχει και η οδος του να δηλωσει ο κατοχος του ακινητου μονο οτι (κομματι) ειναι νομιμο, να δεχτει η ασφαλιστικη εταιρια τη δηλωση του κατοχου ως αληθη και να μην εχει καμια ευθυνη για (και απο) τα παρανομα κτισματα που ομως θα εχει ασφαλισει ως κατι αλλο απο αυτο που πραγματικα ειναι, και ετσι θα ειναι …ολοι χαρουμενοι και θα παρει το κρατος καποια λεφτα σχετικα ευκολα. Αυτο, σε καθε περιπτωση ατυχηματος θα δημιουργησει ατελειωτες νομικες διαδικασιες και εναν ακομα κυκλο εργασιων με παραπανω εσοδα για το κρατος. Εχει ομως το προβλημα οτι αφηνει τελειως ανυπερασπιστες τις ασφαλιστικες εταιριες σε μυνησεις απο θυματα ατυχηματων που θα σχετιζονται με πλημμελη ‘καλυψη’ του ακινητου. Αν πεσει ενα τουβλο στο κεφαλι σου και πας στο νοσοκομειο και μυνησεις τον κατοχο του ακινητου, αυτος θα παει στην ασφαλεια του για καλυψη, και τοτε θα ανοιξει ενας ασκος, του Αιολου η καποιου αλλου χαρτογιακα,  και θα αρχισει μια ιστορια ης ουκ εσται τελος. Αλλα υπαρχει μια λεπτομερεια. Θα αναγκασει το κρατος τις ασφαλιστικες να κανουν οι ιδιες ερευνα της φυσης και καταστασης του ακινητου, ετσι ωστε να εχουν την ευθυνη αυτες, και παραλληλα να καταγγειλουν οτι ‘στραβο’ βρουν? Νομιζω οτι απο αυτο θα φανει η σοβαροτητα που δινει ο νομοθετης στο μετρο. Αν οχι, ειναι σαν να παραδεχεται οτι ολο αυτο ειναι μια κοροιδια για λιγα παραπανω λεφτα. Ειδωμεν.

6) Οι τραπεζες εχουν και τις δικες τους ασφαλιστικες εταιριες και μπορουν πολυ ευκολα να αναγκασουν τους πελατες τους να παρουν τη δικια τους ασφαλεια, με πολλους τροπους. Φυσικα και θα το κανουν, και φυσικα αυτο ειναι και ενας απο τους λογους που προωθειται αυτο το θεμα. Πολυ προθυμα θα δανεισουν και περισσοτερα χρηματα στους πελατες για να πληρωσουν τα ασφαλιστρα. Θα ανεβασουν και λιγο το επιτοκιο, μια που το ποσο που θα δανειζουν θα ειναι μεγαλυτερο, μεγαλυτερο το ρισκο κτλ. Θα εχουν κι’αυτες βεβαια καποια ζητηματα γιατι θα πρεπει να επανεξετασουν την αξια και το ρισκο για ακινητα που ειναι αυτη τη στιγμη εγγυηση αλλων δανειων.

7) Τα ακινητα της εκκλησιας. Μμμμμμμ…

8) Τα δημοσια κτηρια. Παλι μμμμ…..

Δε θελω να μπω στους λογους που ειμαστε εδω που ειμαστε με τα ακινητα. Φυσικα ειναι αποτελεσμα δεκαετιων ασυδοσιας εν γνωση ολων, πολιτων, φορεων και πολιτικης ηγεσιας.  Αλλα το τι θα γινει μ’αυτο το θεμα θελω να το δω, οπως θελω να δω και ποια θα ειναι η συσταση της επομενης βουλης αν προχωρησει. Να σημειωσω, δεν ισχυριζομαι οτι ειναι λαθος να ασφαλιστουν τα ακινητα, καθε αλλο. Απλως αυτη τη στιγμη το μετρο δεν παιρνεται γιατι ειναι σωστο αλλα γιατι ελπιζει το κρατος να παρει καμια δεκαρα τσακιστη ή απ’τις αλλες και παραλληλα να κανει και ενα στοιχειωδες νοικοκυρεμα, το οποιο θα ειναι σ’αυτη την περιπτωση ευτυχες συνεπακολουθο σε ενα τελειο σεναριο – δε θα συμβει. Αν ειχε κοστος για να γινει και δεν εφερνε χρημα κανενας δεν θα νοιαζοταν για το νοικοκυρεμα, τουλαχιστον τωρα. Παντως αυτο θα εχει σιγουρα περιπλοκες συνεπειες, οχι μονο στην οικονομια. Το λεω αυτο γιατι βεβαιως αυτος που χανει το σπιτι του μπορει να αναθεωρησει τι ακριβως ειναι η κυβερνηση σωτηριας, τι ειναι ακρα αριστερα οπως και τι ειναι ακρα δεξια.

Περι πολιτικου λογου και αναπτυξης, ακινητων το αναγνωσμα προοοοοσχωμεν

Κεντρικη πλατεια Ξανθης, αλλα θα μπορουσε να ειναι παντου στην Ελλαδα. Κτηρια με κενα (αζητητα) γραφεια αναμεσα στα νοικιασμενα. Τα νοικιασμενα μπορει να ειναι απο επιχειρησεις που λειτουργουν χωρις αδεια (σταθμοι τηλεορασης η ραδιοφωνου), γραφεια κομματων για ρουσφετια, και αλλες επιχειρησεις που μπορει να μην πληρωνουν νοικια, κοινοχρηστα ή/και εφορια. Στον τελευταιο οροφο του κτηριου, πιθανον παρανομα χτισμενο “δωμα”. Μηχανακια παρκαρισμενα πανω στην πλατεια, φυσικα παρανομα. Αγνωστο πως θα φορολογηθουν τα ακινητα και οι επιχειρησεις. Μικρογραφια της χωρας που θελει να προσελκησει ξενους επενδυτες. Προσεχώς Βουλγάρες.  

Ο λογος των ελληνων πολιτικων ξεχειλιζει απο ‘αναπτυξη’, συγκεκριμενα την αναπτυξη που θα ερθει μολις ‘οι θυσιες πιασουν τοπο’ κτλ. Εδω και αρκετο καιρο δε τους πιστευει κανενας, δικαιως. Οι λογοι για τους οποιους η αναπτυξη δε θα ερθει ειναι πολλοι και οι λογοι που τους πολιτικους δε τους πιστευει κανεις αλλοι τοσοι. Μεταξυ αυτων υπαρχει μια πολυ ενδιαφερουσα κατασταση με την αντιμετωπιση, κατανοηση και φορολογιση ακινητων που, σε καπιταλιστικες κοινωνιες, ειναι βασικη παραμετρος λειτουργιας της οικονομιας. Τα ακινητα σε “ανεπτυγμενες” κοινωνιες/(κυριως δυτικες) χωρες ειναι το κεντρο της οικονομικης δομης. Μεταξυ πολλων αλλων ζητηματων, για να λειτουργει καλα το συστημα, πρεπει να *μην* υπαρχουν αρκετα ακινητα, ετσι ωστε να ζητιουνται παντα, και με αυξανομενες τιμες. Τα ακινητα ετσι γινονται το επικεντρο δημιουργιας περιουσιας, μεσαιας ταξης, επιχειρηματικοτητας, παραγωγικοτητας, εξοδου απο τη φτωχια για χαμηλοεισοδηματιες που πληρωνουν νοικι, κτλ. Δεν ισχυριζομαι οτι ολο αυτο το συστημα ειναι απαραιτητα σωστο η βιωσιμο μακροχρονια, αλλα οτι σ’αυτο το συστημα, τα ακινητα πρεπει να ειναι σε διαρκη ζητηση. Αλλιως δεν αντιστοιχουν σε ‘σιγουρη αξια’, δεν αξιζει να τα εχει καποιος και να τα συντηρει, δε μπορεις να τα πουλησεις η να τα νοικιασεις και δε τα δεχονται οι τραπεζες σαν εγγυηση για να δανεισουν και να κινηθει κι’αλλο η οικονομια, επαναλαμβανω, οχι απαραιτητα προς τη σωστη κατευθυνση. Αν υπαρχουν αζητητα ακινητα, η οικονομια ειναι στην ουσια νεκρη. Ακομα και τα ακινητα που εχουν ενοικιαστες η υποψηφιους αγοραστες θα εχουν αξια αναλογη με το ποσα ‘αζητητα’ εχουν γυρω, επομενως ολο και μικροτερη. Αυτη ειναι η κατασταση σημερα στην Ελλαδα. Οσοι εχουν ακινητα ειναι καθε μερα πιο φτωχοι και οι αλλοι ειναι επισης καθε μερα πιο φτωχοι, για λογους απολυτα συνδεδεμενους. Η χωρα εχει καθε μερα ολο και μικροτερη – οικονομικα – αξια. Η “αναπτυξη” που ευαγγελιζονται οι πολιτικοι θα ερθει μονον εφ’οσον σταματησουν να υπαρχουν αζητητα ακινητα – και χρειαζονται να γινουν κι’αλλα πραγματα. Για να ξαναρχισει να ζηταει ο κοσμος τα ακινητα πρεπει να ξερει οτι θα εχουν μακροχρονια “νοημα”, αγοραστικη αξια, και δε θα φορολογουνται με το συστημα “οτι του φανεί του λωλο-Στεφανή”, οπως γινεται π.χ. τωρα. Φυσικα για να γινει αυτο πρεπει να ζητιουνται *ολα* και να μη χτιστουν καινουργια μεχρι να συμβει αυτο. Η αγορα μεχρι στιγμης εχει φροντισει για το δευτερο, αλλα οχι για το πρωτο γιατι η ασυδοσια των τελευταιων 50+ χρονων εχει κανει πολυ μεγαλη ζημια, δυσκολο να διορθωθει. Εχουμε μεγαλη αποσταση απο κει. Υπο τις παρουσες ‘αξιες’ η ‘εξισωση’ της οικονομιας δε βγαινει, και για να ειμαι πιο ακριβης δεν ειναι καν εξισωση αλλα ανισωση, και θα ειναι για καιρο. Πιθανον το μεγαλυτερο καλο που θα βγει απ’αυτο ειναι οτι πολλοι ανθρωποι θα ψαξουν να βρουν διαφορετικες αξιες, που δε μετριουνται με μηδενικα στο τελος. Οι νομοθετες ομως εχουν αλλη δουλεια να κανουν, και αυτη ειναι να δωσουν νοημα στην κατοχη ακινητων, εφ’οσον ειμαστε και θα ειμαστε σε μια καπιταλιστικη κοινωνια/οικονομια. Αυτο χρειαζεται μακροχρονια λογικη και αξιοπιστια στην φορολογηση τους, κατ’αρχην. Χρειαζεται μια πολιτικη που να δεσμευει τους φορολογουντες, ετσι ωστε οι υποψηφιοι κατοχοι ακινητων (και βεβαια αρκετα βαρια φορολογουμενοι ως εκ τουτου) να ξερουν τι θα τους …ξημερωσει. Θελει πολυ μυαλο? Αυτη τη στιγμη ο τροπος φορολογησης ακινητων κανει απολυτως βεβαιο οτι η πορεια της οικονομιας της χωρας ειναι και θα ειναι καθοδικη. Καταλαβαινω βεβαια οτι η παρουσα προσπαθεια φορολογησης εχει συγκεκριμενο στοχο, και αυτος ειναι να παρθει απο ενα μεγαλο μερος των Ελληνων πλουτος που εχει συσχετισθει με την ακινητη περιουσια νομιμα η παρανομα. Ομως, οπως λεει και μια αρχαια Ισλανδικη παροιμια, μαζι με τα ξερα καιγονται και τα χλωρα. Αν παντως εβγαινε και ελεγε αυτο αυτος που εχουμε αντι για πρωθυπουργο θα ηταν καπως πιο τιμιο απο το να μιλαει για αναπτυξη που θα ξεκινησει απο “του χρονου”.

Πανω στο ιδιο θεμα εχω να πω και αυτο αλλα και αυτο οπως και αυτο

…the most successful Greek PM

Tags

crisis, Greece, Samaras

I am very happy with myself you know…

Antonis Samaras, Greek Prime minister at the time of writing, can argue that he is the most successful Greek PM at least of the last 40 years. The argument for this could have been quite simple; He has not been overthrown yet. But, there is more. Greek PMs have a great advantage over counterparts of other democratic countries. They get elected without any commitment, any aim and any possibility to fail. There is effectively no manifesto, no target that they can miss and no “broken” promise to which they can be held accountable. Samaras promised nothing, his only ‘unique selling point’ was that he, as the leader of a relative* majority party and therefore first to try to form a government, was necessary to avoid the total destruction, annihilation, default of Greece. So, really, the only thing that would have made him a failure, would have been the country officially ceasing to exist. This has not happened. Officially the country has not gone into default, destruction, Hollywood blockbuster state before Bruce Willis saves it, and we know that mainly because it still taxes some of its own people in very imaginative ways. I am sure there must be some other evidence that the country still exists, but I have not come across it personally. So, Samaras has succeeded 100% at the objective that he was elected to achieve. I avoid using the phrase “he was voted to achieve” because of course he wasn’t. That, I argue, makes him even more successful than his predecessors who were, of course, equally pointless.

*29.66% of the popular vote. This does not correspond to seats in parliament. The party that gets the most votes gets an extra 50 seats than strict proportionality to percentage of total vote would allocate (out of a total of 300 and needing 151 for an overall majority), depending on some conditions. Only votes for parties that get over 3% count in the distribution of seats. The remainder of the votes are ‘discounted’. A month earlier, in the May 2012 elections, Samaras’ party got 19% of the total popular vote. So, the party that got 19% of the vote in May 2012 ended up leading a coalition government a month later. Overall, the 3 parties included in the government coalition formed after June 2012 received fewer votes than the other parties.

Lance at Oprah. What now?

Tags

Armstrong, cheat, doping, future, interview, Lance, Oprah, penalty, right

This is about the interview that Lance Armstrong gave to Oprah. For those not familiar with it, Lance Armstrong, 7 times winner of the Tour De France and by far the best known cyclist, admitted that he was doping for a big part of his career, including the 7 wins that came after he recovered from testicular and other cancers. I watched all of the 90 min interview and I also watched Oprah’s reaction to it, which went out before the actual interview did. In her reaction Oprah said that she was somewhat satisfied with Armstrong’s responses but that he didn’t  say as much as he could, or something along these lines. There is a lot that will be said and written of course. A lot of the interview focuses on what will happen now to Armstrong, in his life, career and association with cycling and other sports. I think there is something really important about Armstrong’s future that was not discussed as much as it should have. This is that by his actions and lying, Armstrong actually (and not potentially or even just metaphorically) destroyed a lot of people’s lives. He destroyed their financial situation, their professional opportunities, their family lives, and possibly their health. I include here the people that he and his team took legal action against, with the money that he illegitimately gathered in his life and career but the point is not limited to them. As an example (out of thousands), think of the tens of millions of dollars that he has cost the athletes that did not win the Tour de France when he won it. (By the way, this came out a few hours after I wrote the post) I think that it will be fair for some court to award damages to the extent that Armstrong should not find himself with a dollar in his name or his physical possession ever again. If he makes any kind of comeback, or even if he doesn’t, from now on, any money paid to him or any financial vehicles in any way associated with him should go to the people mentioned above. If he writes a book and it brings money, this money should go to them. If he takes part in a movie, same. You get the picture. So, yes, a comeback is a legitimate thing for him to want. Everybody deserves a second chance and even a third one. His should be capped because he denied a lot of people of their chances, knowingly and with intention. That’s my point.

Thus spake Simitis

Tags

crisis, euro, Europe, Greece, Simitis

Yeap, I could see it all coming, innit?

This is completely unrelated to Christmas. It is related to the fact that today, while walking around my crisis-hit hometown, I passed in front of a bookstore and saw a book written by Greek ex-PM Kostas Simitis called ‘The Derailing’ (‘Ο Εκτροχιασμος’, στα ελληνικα), obviously referring to the situation that Greece, the EU and the Euro is facing, and I say that quite literally judging a book by its cover, I haven’t read it yet. However this is an issue that is very close to my heart. It may be because I am Greek. It may be because the state that the country is in now is pretty horrid and I think Simitis had a lot to do with it, even if he was by no means the only politician responsible. The core of the problem was and still is systemic. So, I read a review and found out that Simitis, in the book, accuses his successor – whom he all but appointed as leader of the ‘socialist’ PASOK party – George Papandreou for having dealt with the financial crisis badly and for lying to the Greek people. Here is an extract translated below:

«Συνολικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν υπήρχε. Κορωνίδα των συνθημάτων ήταν η διαπίστωση του Γ. Παπανδρέου, προέδρου του ΠΑΣΟΚ: “Λεφτά υπάρχουν’. Η πεποίθηση ότι “υπάρχουν λεφτά” είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη οποιασδήποτε προετοιμασίας σχετικά με το κύριο πρόβλημα της χώρας, την εξάντληση των πόρων, την ανάγκη συνεχούς δανεισμού και τις όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες εξασφάλισης των δανείων. Για μια ακόμα φορά στην έναρξη μιας κρίσιμης περιόδου για τη χώρα, η ηγεσία της εκδήλωσε το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου. Αρνιόταν να δει την πραγματικότητα». (http://www.fimes.gr/2012/11/simitis-vivlio-papandreou-2/#ixzz2G4skJujD)

(Translation: There was no overall plan to deal with the crisis. Heading the political mottos was Papandreou’s judgement that “There is money (available)”. This belief resulted in the lack of any preparation regarding the main problem of the country, the draining of resources, the need for continuous borrowing and the increasing difficulty to secure borrowing. Once more at the beginning of a critical period, the leadership hid behind its’ finger. (The leadership) refused to ‘see’ reality.

Now, I won’t say anything about the fact that all – and I mean all – of the above text was exactly true for the time that Simitis himself was PM as well. However, I want to juxtapose a statement made by Simitis himself round about the year 2000, when under his PMship Greece entered the Euro as a single currency. Simitis said:

‘We are living an historical moment for the country. Joining the EU signals a new historical cycle for Greece. It starts a new era of security and stability, development and well-being. The image of a Greece that is small and self-centred leaves our horizon irrevocably. A country that used to be at the fringes of international developments (is there no more). Today Greece is a powerful and modern country with a robust economy and international recognition. We have entered the EU deservedly (“with our sword” is the exact phrase used).[...] The first decade of the twenty-first century finds the country an equal partner in the large European family that is evolving” (Here is the original Greek text for it )

Stay tuned for my book review of Hitler’s as yet unpublished masterpiece “It was the Jews’ fault” (Tel Aviv University Press, 2013)

Additional bonus for Greeks from the same speech, καντε και στους φιλους σας forward γιατι μπορει να τους εχει διαφυγει, στην καθημερινη τους τριβη με την ευμάρεια:

“ίσως η μόνη χώρα που μπαίνουμε στην ΟΝΕ χωρίς όχι απλώς να μειώσουμε, αλλά αυξάνοντας σταθερά τις κοινωνικές δαπάνες. Παραλάβαμε το 1993 μια οικονομία με ελλείμματα και ανισορροπίες σε όλα τα μέτωπα. Έχουμε σήμερα μία οικονομία που χαρακτηρίζεται από σταθερότητα, υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, σημαντικές επενδύσεις, αυξανόμενη ευημερία και ευοίωνες προοπτικές. Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. ”